Perfil de kermietjePlace of understandingFotosBlogListasMás  |  Herramientas Ayuda |
|
Place of understanding
07 junio Een mens zn leven staat niet stilDe laatste keer dat ik hier nog iets neerpende, is ondertussen al meer dan een hele poos geleden.
De tijd heeft niet stil gestaan en mijn leven heeft een aantal serieuse veranderingen ondergaan.
Als intussen officiële Limburgse ( staat zo genoteerd in Hasselt nu ;), maar geboren Brabandertje) ben ik het hier al meer dan gewoon. De hartelijkheid van de mensen, het gedag zeggen wat ik niet meer terug vond in mijn vroegere woonplaats, ...zijn allemaal kleine dingen die me aan deze plek heel hard zijn gaan hechten. De mensen waarvan de belangrijkste degene die met me samenwoont, rondom mij hebben dat natuurlijk alleen maar versterkt.
De grootste verandering is vanzelfsprekend ons klein ventje die er 29 juni '07 is bijgekomen. Beide verlangde we al een tijdje naar een klein hummeltje maar bepaalde factoren lieten dat niet toe.
Een bbq en een vergetelheid van mij brachten daar verandering in en op die moment was, ondanks de verassing, de timing wel goed. Alsof die gedacht heeft, t is nu of nooit, daar ben ik.
Van de zwangerschap heb ik echt genoten, ziek zijn en de gebruikelijke kwalen hebben me maar miniem aangetast en we keken reikhalzend uit naar de geboorte.
Onze kleine man wou echt niet op de afgesproken datum opdagen en besloot nog veilig te blijven zitten. De doker besliste dan maar dat het na 8 dagen overtijd wel voldoende was en meneer zijn veilig onderkomen maar moest verlaten.
Bompa natuurlijk dolblij want ik moest het ziekenhuis in 's morgens op zijn verjaardag.
Wat denk je, Liam was nog niet geboren en heeft bompa al ferm geplaagd. Onze jongeman wou er niet uit, vertikte het om uit zijn warm nestje te komen. Men besliste na 20u, verplichte idd verplichte epidurale verdoving om een spoedkeizersnede uit te voeren.
Tot op de dag van vandaag vind ik dat doodjammer, want nu weet ik nog niet wat het is om een kind te krijgen op natuurlijke weg.Dit is kunstmatig, ook emotioneel hoor als je de kleine hoort wenen, maar had het liever anders gehad, maar soit, is niet te veranderen en niet het einde van de wereld.
Ik kan je wel vertellen een babietje in huis... het zet je leven ondersteboven hoor, vooral een eerste. Je weet niet wat te verwachten ondanks alle raad en verhalen van anderen. Instinktief voel je wel aan wat te doen, maar de eerste dag is het toch wat stuntelen, zoeken hoe of wat. Een mooie periode ondanks de vermoeidheid die je onderschat en de toch wel eenzame gevoelens, die als je dat nu vertelt, niet worden begrepen of afgedaan als "teveel gelezen op internet". Het is een moeilijk te omschrijven gevoel maar ondanks dat je omringd wordt met mensen die het beste met je menen, je je op sommige momenten heel alleen voelt. Een hele rare ervaring die ik vooraf eveneens bizar vondt, maar nu ondervindt dat het wel degelijk zo is.Een fenomeen dat bij deze periode blijkbaar hoort.
Ondertussen is onze kleine man volgende maand al 1 jaar en lijkt hij in niets meer op de baby die niets kon. Kruipen, stilaan beginnen stappen, eten, smodderen met eten, brabbelen met de nodige tekens van de handen erbij ... het is verbijsterend hoe een klein mensje zo kan evalueren.
't Wordt dus dringend tijd dat ik in actie schiet voor de uitnodigingskaartjes die op tijd de deur uitmoeten of we krijgen zever met de oma en opas ;);).De taart hebben we al besteld, een zorg minder,...alleen niet vergeten afhalen ;).
30 mayo Melodie in mn hoofd
'k Hoorde dit liedje van Borsato een paar dagen geleden op de radio. 'k Hou wel van zijn nummers. 'k Heb hele mooie herinneringen aan zijn liedjes op één nummer na wat me nog steeds te pijnlijk is om te draaien. Ik kan me wel vinden in zijn teksten. Er zit steeds toch een zekere inhoud in, een verscholen of duidelijke boodschap. Zo ook dit liedje, waar het positieve het negatieve overstijgt. Het leven is genieten van dat ene speciale moment, dat koesteren ... misschien daarom dat dit liedje zo in mijn hoofd bleef hangen.
Rood is allang het rood niet meer
18 mayo de liefde brengt ons waar we thuishoren
25 abril vrijdag de dertiende op een verkeerde dag :sGisteren leek het net of het was vrijdag de dertiende.
Alles wat mis kon gaan, is dan ook mis gegaan en kapot
 .Het begon al in de vroege morgen.
De avond ervoor de wasmachine opgestart en toen het ventje om 4u10 vertrok naar t werk, hoopte ik een tweede lading te laten draaien. Kwestie van het nachttarief zijn opbrengst te laten doen
 .Tot mn verbazing was het ding gewoon gestopt, stond het wasgoed in de machine in het water. Ik, dus met mn slaapkoppie (wat wil je op dat vroege uur
 ) de boel terug heropgestart en 't leek weer te marcheren. Met een gerust gemoed dan maar terug nestje opgezocht om wat slaap in te halen.Met de spreuk " de morgenstond heeft goud in de mond" paar uurtjes later met een fris koppie naar beneden.
Wasmachine had dus opnieuw de pijp aan maarten gegeven en me hetzelfde geflikt als in de vroege morgen.
Even proberen te fiksen dus .... de filter nakijken, ff vergeten dat machine vol water stond en de filter wat te wild opengedraaid ... resultaat, wasplaats onder water
 .Douchen hoefde dus al niet meer .Vol goede moed alles opgekuist en nog beetje zitten prutsen, zoeken, opnieuw proberen (maar dan filter voorzichtig opengedraaid om water weg te krijgen
)... mocht niet baten, dus maar gewacht tot t ventje thuis was.Begonnen aan het avondmaal ... frietketel opgezet, lampje gaat uit ten teken dat olie warm genoeg is ... resultaat: als ik mandje met frietjes laat zakken, noegabollen ... gebeurt juist niks .... ook al naar de knoppen dus ... nummer twee.
Hebben dus onze vindingrijkheid moeten bovenhalen en ik kan je vertellen, we hebben nieuwe gerechtjes uitgevonden.. mn wederhelft wou bij zn eitjes puree maar dan vermengd met tomatensap en kruiden. Had ik geen zin in en maar wat gefoefeld met pasta. Uiteindelijk toch lekker gesmuld ook al was het improvisatie. Blijken we goed in te zijn
 .Ondertussen zijn we een dagje verder en die ellendedag lijkt voorbij.
Wasmachine is nagekeken door de heer des huizes
 en zoals zo dikwijls was het gewoon een klein stukje hout dat de filter blokkeerde en waardoor de machine de boel automatisch stil wordt gelegd. Friteuse gaat morgen mee naar opa, die zich daar eens mag aan uitleven en ik ben er zeker van dat die erin slaagt om dat ding weer aan de praat te krijgen.
15 abril Vrolijk Pasen
Ik kende een klein konijn
Vrolijk Pasen iedereen
05 marzo Afscheid van een vriend - Ode aan mn kikkerkeIk realiseer me dat voor sommige mensen dit onderwerp als heel raar zal overkomen, maar voor mijn gevoel moet ik dit even doen.
Recent hebben we besloten om mn beste ijzeren maatje na 13 jaar zijn rust te gunnen. Stilaan begon die ouderdomsverschijnselen te vertonen ... niet meer willen starten, ferme duw van een "egoistische" Saab gekregen,.....
k Moet zeggen dat ondanks het een ijzeren machine is, ik er toch heel erg aan gehecht was en nog steeds ben.
Dertien jaar is lang en ons kikkerke zoals ik hem noemde, liet me nooit in de steek en was mn allereerste autootje, mijn vrijheid ... dat zal altijd een speciale herinnering. blijven.
k Laat mn beestje met veel hartezeer gaan maar aan alles komt spijtig genoeg een einde, ook aan "het leven" van mijn metalen kikkertje.
Maar de herinnering nemen ze me niet af ...
Weet dat je in men hart altijd blijft voortbestaan
23 febrero Momenten
Er zijn zo van die momenten
Bron :Jamina Dergent
09 febrero Wijze gedichtenVond de gedichten van Optimistisch Visje zo apart, soms met een klein vleugje sarcasme
 maar toch wel heel mooi dat ik ze hier even wou delen. Samen zweven op één wolkje op weg naar het aardse paradijs. Het paradijs waar je even het alledaagse mag en kan vergeten en waar een wereld van verademing opengaat. Je mag samen dromen, samen plezier maken, samen even dingen doen die normaal niet zijn toegestaan. Gewoon dingen doen die goed aanvoelen. we zijn niemand iets schuldig enkel tegenover elkaar. We beloven verder van elkaar te houden, elkaar lief te hebben, elkaar te beminnen. We laten onze fantasieën de vrije loop. Toch fijn hé, om eventjes te denken dat we engeltjes zijn!
|
||||||||||
|
|
