Perfil de kermietjePlace of understandingFotosBlogListasMais  |  Ferramentas Ajuda |
|
07 de junho Een mens zn leven staat niet stilDe laatste keer dat ik hier nog iets neerpende, is ondertussen al meer dan een hele poos geleden.
De tijd heeft niet stil gestaan en mijn leven heeft een aantal serieuse veranderingen ondergaan.
Als intussen officiële Limburgse ( staat zo genoteerd in Hasselt nu ;), maar geboren Brabandertje) ben ik het hier al meer dan gewoon. De hartelijkheid van de mensen, het gedag zeggen wat ik niet meer terug vond in mijn vroegere woonplaats, ...zijn allemaal kleine dingen die me aan deze plek heel hard zijn gaan hechten. De mensen waarvan de belangrijkste degene die met me samenwoont, rondom mij hebben dat natuurlijk alleen maar versterkt.
De grootste verandering is vanzelfsprekend ons klein ventje die er 29 juni '07 is bijgekomen. Beide verlangde we al een tijdje naar een klein hummeltje maar bepaalde factoren lieten dat niet toe.
Een bbq en een vergetelheid van mij brachten daar verandering in en op die moment was, ondanks de verassing, de timing wel goed. Alsof die gedacht heeft, t is nu of nooit, daar ben ik.
Van de zwangerschap heb ik echt genoten, ziek zijn en de gebruikelijke kwalen hebben me maar miniem aangetast en we keken reikhalzend uit naar de geboorte.
Onze kleine man wou echt niet op de afgesproken datum opdagen en besloot nog veilig te blijven zitten. De doker besliste dan maar dat het na 8 dagen overtijd wel voldoende was en meneer zijn veilig onderkomen maar moest verlaten.
Bompa natuurlijk dolblij want ik moest het ziekenhuis in 's morgens op zijn verjaardag.
Wat denk je, Liam was nog niet geboren en heeft bompa al ferm geplaagd. Onze jongeman wou er niet uit, vertikte het om uit zijn warm nestje te komen. Men besliste na 20u, verplichte idd verplichte epidurale verdoving om een spoedkeizersnede uit te voeren.
Tot op de dag van vandaag vind ik dat doodjammer, want nu weet ik nog niet wat het is om een kind te krijgen op natuurlijke weg.Dit is kunstmatig, ook emotioneel hoor als je de kleine hoort wenen, maar had het liever anders gehad, maar soit, is niet te veranderen en niet het einde van de wereld.
Ik kan je wel vertellen een babietje in huis... het zet je leven ondersteboven hoor, vooral een eerste. Je weet niet wat te verwachten ondanks alle raad en verhalen van anderen. Instinktief voel je wel aan wat te doen, maar de eerste dag is het toch wat stuntelen, zoeken hoe of wat. Een mooie periode ondanks de vermoeidheid die je onderschat en de toch wel eenzame gevoelens, die als je dat nu vertelt, niet worden begrepen of afgedaan als "teveel gelezen op internet". Het is een moeilijk te omschrijven gevoel maar ondanks dat je omringd wordt met mensen die het beste met je menen, je je op sommige momenten heel alleen voelt. Een hele rare ervaring die ik vooraf eveneens bizar vondt, maar nu ondervindt dat het wel degelijk zo is.Een fenomeen dat bij deze periode blijkbaar hoort.
Ondertussen is onze kleine man volgende maand al 1 jaar en lijkt hij in niets meer op de baby die niets kon. Kruipen, stilaan beginnen stappen, eten, smodderen met eten, brabbelen met de nodige tekens van de handen erbij ... het is verbijsterend hoe een klein mensje zo kan evalueren.
't Wordt dus dringend tijd dat ik in actie schiet voor de uitnodigingskaartjes die op tijd de deur uitmoeten of we krijgen zever met de oma en opas ;);).De taart hebben we al besteld, een zorg minder,...alleen niet vergeten afhalen ;).
30 de maio Melodie in mn hoofd
'k Hoorde dit liedje van Borsato een paar dagen geleden op de radio. 'k Hou wel van zijn nummers. 'k Heb hele mooie herinneringen aan zijn liedjes op één nummer na wat me nog steeds te pijnlijk is om te draaien. Ik kan me wel vinden in zijn teksten. Er zit steeds toch een zekere inhoud in, een verscholen of duidelijke boodschap. Zo ook dit liedje, waar het positieve het negatieve overstijgt. Het leven is genieten van dat ene speciale moment, dat koesteren ... misschien daarom dat dit liedje zo in mijn hoofd bleef hangen.
Rood is allang het rood niet meer
18 de maio de liefde brengt ons waar we thuishoren
25 de abril vrijdag de dertiende op een verkeerde dag :sGisteren leek het net of het was vrijdag de dertiende.
Alles wat mis kon gaan, is dan ook mis gegaan en kapot
 .Het begon al in de vroege morgen.
De avond ervoor de wasmachine opgestart en toen het ventje om 4u10 vertrok naar t werk, hoopte ik een tweede lading te laten draaien. Kwestie van het nachttarief zijn opbrengst te laten doen
 .Tot mn verbazing was het ding gewoon gestopt, stond het wasgoed in de machine in het water. Ik, dus met mn slaapkoppie (wat wil je op dat vroege uur
 ) de boel terug heropgestart en 't leek weer te marcheren. Met een gerust gemoed dan maar terug nestje opgezocht om wat slaap in te halen.Met de spreuk " de morgenstond heeft goud in de mond" paar uurtjes later met een fris koppie naar beneden.
Wasmachine had dus opnieuw de pijp aan maarten gegeven en me hetzelfde geflikt als in de vroege morgen.
Even proberen te fiksen dus .... de filter nakijken, ff vergeten dat machine vol water stond en de filter wat te wild opengedraaid ... resultaat, wasplaats onder water
 .Douchen hoefde dus al niet meer .Vol goede moed alles opgekuist en nog beetje zitten prutsen, zoeken, opnieuw proberen (maar dan filter voorzichtig opengedraaid om water weg te krijgen
)... mocht niet baten, dus maar gewacht tot t ventje thuis was.Begonnen aan het avondmaal ... frietketel opgezet, lampje gaat uit ten teken dat olie warm genoeg is ... resultaat: als ik mandje met frietjes laat zakken, noegabollen ... gebeurt juist niks .... ook al naar de knoppen dus ... nummer twee.
Hebben dus onze vindingrijkheid moeten bovenhalen en ik kan je vertellen, we hebben nieuwe gerechtjes uitgevonden.. mn wederhelft wou bij zn eitjes puree maar dan vermengd met tomatensap en kruiden. Had ik geen zin in en maar wat gefoefeld met pasta. Uiteindelijk toch lekker gesmuld ook al was het improvisatie. Blijken we goed in te zijn
 .Ondertussen zijn we een dagje verder en die ellendedag lijkt voorbij.
Wasmachine is nagekeken door de heer des huizes
 en zoals zo dikwijls was het gewoon een klein stukje hout dat de filter blokkeerde en waardoor de machine de boel automatisch stil wordt gelegd. Friteuse gaat morgen mee naar opa, die zich daar eens mag aan uitleven en ik ben er zeker van dat die erin slaagt om dat ding weer aan de praat te krijgen.
15 de abril Vrolijk Pasen
Ik kende een klein konijn
Vrolijk Pasen iedereen
05 de março Afscheid van een vriend - Ode aan mn kikkerkeIk realiseer me dat voor sommige mensen dit onderwerp als heel raar zal overkomen, maar voor mijn gevoel moet ik dit even doen.
Recent hebben we besloten om mn beste ijzeren maatje na 13 jaar zijn rust te gunnen. Stilaan begon die ouderdomsverschijnselen te vertonen ... niet meer willen starten, ferme duw van een "egoistische" Saab gekregen,.....
k Moet zeggen dat ondanks het een ijzeren machine is, ik er toch heel erg aan gehecht was en nog steeds ben.
Dertien jaar is lang en ons kikkerke zoals ik hem noemde, liet me nooit in de steek en was mn allereerste autootje, mijn vrijheid ... dat zal altijd een speciale herinnering. blijven.
k Laat mn beestje met veel hartezeer gaan maar aan alles komt spijtig genoeg een einde, ook aan "het leven" van mijn metalen kikkertje.
Maar de herinnering nemen ze me niet af ...
Weet dat je in men hart altijd blijft voortbestaan
23 de fevereiro Momenten
Er zijn zo van die momenten
Bron :Jamina Dergent
09 de fevereiro Wijze gedichtenVond de gedichten van Optimistisch Visje zo apart, soms met een klein vleugje sarcasme
 maar toch wel heel mooi dat ik ze hier even wou delen. Samen zweven op één wolkje op weg naar het aardse paradijs. Het paradijs waar je even het alledaagse mag en kan vergeten en waar een wereld van verademing opengaat. Je mag samen dromen, samen plezier maken, samen even dingen doen die normaal niet zijn toegestaan. Gewoon dingen doen die goed aanvoelen. we zijn niemand iets schuldig enkel tegenover elkaar. We beloven verder van elkaar te houden, elkaar lief te hebben, elkaar te beminnen. We laten onze fantasieën de vrije loop. Toch fijn hé, om eventjes te denken dat we engeltjes zijn!
02 de fevereiro TraanTraan
De laatste traan is opgedroogd
Ieder denken vloeit weg,
neemt afscheid van ieder moment
Verder groeit die afstand
Nooit komt die tijd nog terug
Is voorbij, het raakt me nog wel
Het is nu de enige tijd die er is
Zachte gedachten van het verleden
Tijd die glijdt weg, heelt alle wonden
Nieuw leven staat voor de deur
Met die gedachten neem ik genoegen
Bron: Wilfried Braem
Vond dit deel van een gedicht op de site van W. Braem en verwoordde perfect wat er vandaag in me is omgegaan.
31 de janeiro Het engeltjeEr zat een klein engeltje op mijn schouder, en zij fluisterde heel zacht. Zij fluisterde over licht en over liefde, en over de sterren in de nacht.
Zij fluisterde dat ik goed moet blijven luisteren, naar dat wat ik van binnen voel. En me niet te laten misleiden, naar dat wat me afhoud van mijn doel.
Zij fluisterde over eigenwaarde, en vooral mijzelf zijn. Me af te sluiten voor nare energieën, want die doen alleen maar pijn.
Zij fluisterde 'blijf jezelf vertrouwen', laat je innerlijke onrust verzachten. Door je gidsen, door je naasten, en vooral je innelijke krachten.
Zij fluisterde dat ik niet meer moet vechten, omdat ik zijn mag wie ik ben. Met al mijn gebreken, maar ook mijn goedheid, het leukste mens mag zijn dat ik ken.
Toen ik wakker werd met een vredevol gevoel, en aan het engeltje moest denken. Herinnerde ik mij meteen de waardevolle boodschap, die zij mij in mijn droom kwam schenken.
Bron: Leendert - Alltoghether2005
26 de janeiro een mooi bewijs van liefdeEen mooi bewijs van liefde:
Een meisje vraagt aan haar vriend of hij haar mooi vind Hij antwoordt nee
Zij vraagt of hij voor altijd bij haar blijft Opnieuw nee
Zij vraagt of hij gaat wenen als ze vertrek Opnieuw nee
Daarna vraagt ze of hij van haar houdt met gans zijn hart Opnieuw NEE
Ze had genoeg gehoord, ze vertrekt met de tranen in de ogen, de jongen neem haar vast en zegt ...
Je bent niet mooi, je bent verukkelijk.
Ik wil niet voor altijd bij jou zijn, ik moet voor eeuwig bij jou zijn En ... ik ga niet wenen als je vertrekt, ik ga sterven Ik hou niet van u met heel mijn hart, je bent mijn hart.
25 de janeiro voetstappen in het zand ...
Voetstappen in het zand
Ik droomde eens dat ik aan 't strand liep bij lage tij We liepen samen het leven door en lieten in 't zand Ik stopte en keek achter mij en zag mijn levensloop Maar als ik goed het spoor bekeek, zag ik langs heel de baan Ik zei toen 'God, waarom dan toch?!!' Juist toen ik u zo nodig had. God keek mij vol liefde aan en antwoordde op mijn vragen: (Auteur: onbekend)
23 de janeiro Mooie tekst gekregen van een fijne dame zaterdagKreeg deze mooie tekst samen met een ander lief gebaar van een fijne dame die ik een heel warm hart toedraag. Als ze dit leest, weet ze wel wie ik bedoel
.Kijk,
hoe de zee het warme
zand zoent,
en de zon de bloemen
hoe het water de rotsen streelt
en de wind de bomen
Laat deze dag niet zomaar
voorbijgaan, zonder hierbij
even stil te staan.
14 de janeiro Gedicht met een knipoogjeIn het groot computerbos
zag ik een floppy mos
en een delete me nietje staan
met een klingelende chip eraan
Het speelde zacht dit lied:
delete je e-mailvriendje niet
Las dit op de site van gedichten-gedachten en vond het zo schattig.
13 de janeiro Een vertederend verhaalEen oud echtpaar ging naar bed
Op het nachtkastje twee bakjes met tanden Vol liefde keek de man haar aan En streelde haar rimpelige handen Hij sprak:"al meer dan 50 jaar" zijn wij gelukkig meid, geloof me als ik zeg, ik wil je voor een miljoen niet kwijt! Dat weet ik , zei de vrouw Ook jij bent niet te koop, ook niet voor een miljoen, al is dat nog zo'n hoop! Ze lagen daar tesamen Op de rand van hun leven Twee mensen,elkaar zoveel gegeven Ze zeiden "welterusten" Hij gaf haar een zoen en fluisterde, is de deur op slot Hier ligt voor twee miljoen! bron :Aura.
11 de janeiro Tuin van gelukIn de tuin van geluk
bloeien de mooiste bloemen
In de tuin van geluk
is de natuur kleurig en licht
In de tuin van geluk
is er liefde en vrede,
is de toekomst vol
schoonheid en blijheid
In de tuin van geluk
voel je je vredig en blij
En soms ... héél soms
met een beetje geluk
is die tuin verrassend dichtbij
Laat al wie me dierbaar is
de tuin van geluk op zijn pad vinden en
er intens van genieten
ken je dit nog .... de spin sebastiaan
Tijdens een gesprek met een lieve oude dame, die een carrière als schooljuf had, kwamen we op het gedichtje van sebastiaan de spin geschreven door Annie mg Schmidt. Ik herinner me , net zoals waarschijnlijk velen onder jullie dat ik dit gedichtje als 9-jarige uk moest van buiten leren en voordragen in de klas. De herinnering dat het toen een stralende dag was en ik het best wel een mooi gedicht vond ... dat het me toen weinig moeite kostte om het te leren ... dat ik zo trots was toen ik het kende ... het staat me nog haarscherp voor de geest. Om de een of andere reden is het gedichtje steeds in mijn geheugen blijven hangen, ook al herinnerde ik me na verloop van tijd nog maar één zinnetje ... en hij werd opgeveegd Een toeval of misschien juist niet, dat we op dit gedichtje terechtkwamen ... maar toen was de drang daar om het terug op te zoeken en het na al die jaren nog eens opnieuw te lezen.
Dus omdat waarschijnlijk heel veel mensen het spinnenvriendje hebben moeten voordragen, zet ik hier graag nog eens even de tekst.
Dit is de spin Sebastiaan. Het is niet goed met hem gegaan. LUISTER! Hij zei tot alle andr'e spinnen: Zeiden alle and're spinnen: Zei Sebastiaan eigenzinnig: PAUZE Na een poosje werd toen zoëven Sebastiaan is opgeveegd
05 de janeiro Verjaardag
Vandaag was het dan zover ... de dag waarop ik geboren ben, 37 jaar geleden weliswaar maar dat is een detail tje dat we graag even vergeten
.Het is een fijne rustige dag geworden waar ik in alle intimiteit van heb genoten.
's Morgens reeds een aantal smsjes gekregen van lieve vrienden en familie.
's Middags werd ik door 't ventje verrast met een mooi tuiltje roosjes, die nu fier staan te pronken op een speciaal plekje .
'k Ben best wel een bloemenmens, dus een liever kado kon ik me niet wensen.
Daarbovenop lekker gaan smikkelen in een plaatselijk restaurantje en dan lekker knus met zn tweetjes samen met ons woefkes genoten van de gezellige sfeer van het warme houtkacheltje .
Een dagje dat ik dan ook zeker kan klasseren als één van de fijnste verjaardagen .
|
|
|
